Columns

Niemandsland

Er is niemand die zich erop verheugt om te solliciteren, maar het wordt helemaal lastig als je door een fusie overcompleet bent geworden en de kost voor je gezin moet verdienen. Zoals Niels, met wie ik aan het werk ga om hem op het sollicitatieproces voor te bereiden.

Op reis

Na zeventien jaar bij het Ministerie van Financiën is Ingrid aangenomen bij een bank als manager van de juridische afdeling. Ze is opgelucht en trots dat het haar gelukt is om de stap van de ambtenarij naar commercie te zetten en tegelijk is ze beducht dat een stoffig, ambtelijk imago aan haar zal blijven kleven.

Het gapende gat

Tussen kerst en oudjaar belt Gabriëlle me op met de vraag of ik op hele korte termijn tijd heb om met haar te werken. De directeur had haar op de kerstborrel gevraagd om de nieuwjaarstoespraak te houden. ‘Je bent al een paar maanden plaatsvervangend directeur, het wordt tijd dat de mensen er iets van merken’

Groot acteur

In de krant lees ik dat de acteur Gijs Scholten van Aschat Donald Duck als voorbeeld hanteert in zijn werk. En dat Louis D’Or prijswinnaar Jacob Derwig zich voor zijn rol in het kluchtige ‘Kinderen van de zon’ door André van Duin heeft laten inspireren. Donald Duck? André van Duin?
Ik ben verrast over de nuchtere zelfrelativering bij deze grote acteurs.

Dimmen

Justin is nog niet zo lang in Nederland waar hij directeur is geworden van de Europese tak van het Amerikaanse elektronica concern. Hij reist al jaren de wereld rond voor dit bedrijf, maar raakt hier van zijn stuk door de reacties van de Nederlanders op hem. Hij weet dat hij indruk kan maken met zijn harde stem, dat is wie hij is, maar …

Ik praat te veel

Op een middag in Den Haag praat ik te veel. Ik weet het en toch doe ik het. Het gaat over solliciteren. Hoe leg je in antwoorden van 30 seconden uit welke ervaring, kennis, persoonlijkheid je hebt aan een stel mensen die zich zit af te vragen ‘geloof ik wat ze zegt, maakt ze het waar?’.

Even friemelen

Op een late zaterdagmiddag wisselen we huis- tuin- en keukenverhalen uit met een aantal buren bij een biertje en harinkje. Na een tijdje friemelt Alex met duim en wijsvinger aan het zakje met haringen dat onaangeroerd op tafel staat. Hij zegt niks.

On the air

Doorgaans ben ik niet enthousiast over voetbalmetaforen voor leiderschapsinzichten en evenmin ben ik warm te krijgen voor initiatieven om met het team te gaan paintballen of cart-racen. Maar sinds kort zou ik ieder aankomende leidinggevende een inkijkje gunnen in een radiostudio.

Netwerken

Als Hamid vroeger met iemand tijdens een borrel sprak die ondertussen over zijn schouder de ruimte bleef scannen – wellicht op zoek naar andere, meer interessante gesprekspartners – dan irriteerde hem dat altijd mateloos. Inmiddels is Hamid directielid en hij merkt dat mensen hem gemakkelijk aanspreken op recepties.

Het rondje

Rond een vuurkorf in een Odijkse tuin wisselen we werkverhalen uit van lang geleden. Het woord ‘werkoverleg’ valt en we roepen ‘oh ja, het rondje!’. Elke maandagochtend begonnen we met om de beurt iets te vertellen over hoe ons weekend was geweest

Twee dingen

Marco heeft een dansje met zijn vrouw gemaakt toen hij hoorde dat hij aangenomen was als directeur van een divisie in het ziekenhuis. Ze hebben gejoeld. Pas dagen later heeft hij zich gerealiseerd dat hij ook bezorgd is over de nieuwe stap.

Uitverkoop

Het is lang geleden dat Hester heeft gesolliciteerd. Maar nu is ze tot haar schrik uitgenodigd voor een formeel sollicitatiegesprek voor een leidinggevende functie bij een telecombedrijf. Hester siddert bij de gedachte.

Boeien

Toen ik op Engelse kostschool zat heb ik me erop toegelegd om in de verplichte vakken die er cijfermatig niet toe deden zo uitgekiend mogelijk de kantjes ervan af te lopen. Jaarlijks werd er een competitie gehouden voor de beste presentatie

Een onsje vrijmoedigheid

Met mijn fiets aan de hand sta ik te wachten bij de open brug over de Amstel. Ik kijk naar een jonge vrouw: dikke wimpers, lange haren en een eigenwijze oogopslag. Ze heeft een stoer, iets te klein jasje aan dat net haar blote rug laat zien en een kleurrijke sjaal om. Ze is een en al onbevangenheid, terloops, vrij.

Het beest temmen

Jaap vertelt dat hij nog maar kort in dienst was als afdelingsmanager van het logistieke concern toen hij ging spreken voor de top 200. Hij voelde zich redelijk goed voorbereid en was er rustig naartoe gegaan. Het trillen had pas toegeslagen toen hij zijn naam door de luidspreker hoorde.

De dikke dansers

Meestal als ik naar dans kijk, ben ik onder de indruk van de knappe bewegingen, de soepele lijven, het mooie beeld en ga ik vervolgens op zoek naar het verhaal. Na een tijdje geef ik dat op en ga ik aan triviale dingen denken.

Als de dakloze

Richard kan maar geen contact maken met zijn baas. Vragen of het nu uitkomt, stevig beginnen met het belang van de kwestie, vertrekken en drie minuten later terugkomen: het blijft steeds bij een kort knikje en uitzicht op een brede rug.

Het charmeoffensief

Het is lastig om een netwerkgesprek over je loopbaan gelijkwaardig te maken. Het vindt dikwijls op jouw verzoek plaats, er staat wat op het spel, je wilt een goede indruk achterlaten. Onder die druk loop je het risico dat je je te klein maakt.

Overdoen

Met Richard en Andrea neem ik door wat er allemaal kan gebeuren als ze volgende week hun duopresentatie houden voor een grote conferentie. Een rijtje rampen passeren de revue en ik roep telkens ‘dan doe je het toch over’.

Een van mijn medewerkers stinkt.

Uit vraagrubriek ‘Ervaren & Deskundig’ FD 7 mei, 2011
Vraag: “Een van mijn medwerkers stinkt. Hij is een goede professional en ziet er redelijk verzorgd uit, maar hij ruikt naar oud zweet.”
Geplaatste inzending:
“Alleen je lief, je kind en je sportmaat mogen weten hoe je ruikt. Voor de rest van de wereld verberg je je geur.

Klaar voor de show

Het is vroeg in de ochtend als ik de conferentiezaal betreed. Op een lange ladder staat een technicus de laatste hand te leggen aan het licht boven het podium, een ander is bezig een bord met logo recht te hangen. Dit is mijn favoriete moment op een conferentie: overal wanorde, iedereen weet wat hij moet doen en werkt rustig.

Perronscène

‘s Ochtends half acht is het druk met scholieren en forensen op het perron. Jongens van een jaar of twaalf staan zich wakker te staren, dicht bij elkaar in een rommelig groepje. Af en toe zegt een van hen…

In de wandelgangen

Als Francoise voor het eerst bij me komt, heeft ze net de uitslag van het jaarlijkse medewerkerstevredenheidsonderzoek binnen. Daar komt uit dat ze als directeur te weinig zichtbaar is…

Een opgetilde wenkbrauw

Hanno is directeur-generaal bij een ministerie. Zijn collega’s en medewerkers luisteren naar hem, maken aantekeningen als hij praat, proberen zijn aandacht te vangen – omdat ze weten wie hij is. Maar met zijn een dikke bril, slechtzittende jasjes en naar voren gerichte tanden, heeft hij zijn uiterlijk niet mee. Mensen die hem nog niet kennen zien hem vaak aan voor…

Jurgen

Gastcolumn in ‘Management en Consulting’ februari 2011

Jurgen kan wat. Jurgen is een high potential bij een groot adviesbureau en ik heb hem met een viertal collega’s getraind voor zijn volgende loopbaanstap: partner van het bureau. We werken aan hoe je optreedt met gezag op een persoonlijke manier. We spelen met hoe je rustig…

Die verraderlijke tafelspeech

Al ben je nog zo’n aardig, voorkomend mens, als je aan een diner gaat speechen is de kans groot dat je – tot je eigen verrassing – plotseling onvriendelijke teksten te berde brengt. Dit overkwam kort geleden een Chinese VN diplomaat die tijdens een tafelspeech tegen de secretaris-generaal zei dat hij hem eigenlijk niet mocht…

Don Juan en de gouden val

Het is 1987, midwinter en we spelen in een leegstaande loods. Met mijn elf medespelers sta ik te bibberen in de coulissen. De zaal stroomt vol, wij hebben afgesproken om stil en onzichtbaar te zijn tot de dramatische muziek aankondigt dat het begint. De hele dag staan er grote verwarmingsblowers aan maar warm is het nog niet geworden. De locatie drukt precies het verval en de armoede uit…